Japonia

Eihon-retto- archipelag japoński, narodził się z tez bogini. W miejscu, gdzie łza spadla do Pacyfiku, wyłaniała się wyspa - przyjemniej według legendy. Mniej poetycko, a z pewnością bardziej dramatycznie brzmi naukowy opis powstania tego olbrzymiego skupiska lądów, rozciągającego się od ciepłego morza Okinawy niedaleko Tajwanu do polarnych wód północnej Hokkaido. Wyspy Japońskie, zaliczane do najbardziej malowniczych miejsc na świecie, to nadwodna część łańcucha górskiego wyrastającego z dna oceanu u wschodnich wybrzeży Azji. W ich topografii wyróżniają się przede wszystkim potężne łańcuchy górskie oraz 27 tys. km postrzępionej linii brzegowej. Japonia składa się z czterech wielkich wysp - Kiusiu (Kyushu), Sikoku (Shikoku), Honsiu i Honshu; największa i najgęściej zaludniona) i Hokkaido - oraz z ok. 3,9 tys. mniejszych wyse-pek, rozrzuconych na 3,8 tys. km z południowego zachodu na północny wschód. Główną część archipelagu tworzą dziewicze obszary - ok. 75% terenu to wysokie góry. Spora ich część została wy-ostrzona miliony lat temu, gdy oceaniczna płyta Pacyfiku zderzyła się z kontynentalną skorupą Azji. Ta pierwsza zanurzyła się pod o wiele grubszą warstwę azjatycką, wypiętrzając potężne ma-sywy, dziś tworzące szkielet archipelagu Japonii i Filipin. Pojedyncze szczyty, np. góra Fudżi (Fuji-san), są pochodzenia wulkanicznego. Utworzyła je wydobywająca się z głębi ziemi płynna lawa, gdy płyta oceaniczna zatapiała się w rozgrzane otchłanie wyżej położonej powłoki. Stopiona skała była wypychana przez szczeliny i uskoki, by w końcu znaleźć się na powierzchni. Czynniki pogodowe i lodowiec dokończyły dzieła.